Küçük bir yazılım firmasıyla çalışırken sorulan ilk soru: geliştiriciye yarın ulaşılamazsa ne olur? Yapay zekâyla geliştirilen bir projede bilginin neden zaten depoda durduğunu, asıl riskin neden erişim olduğunu ve devralma gününün nasıl bir kontrol listesine ve bir “merhaba”ya indiğini anlatıyorum.
Bu sitenin kodunun bir bölümünü yapay zekâ ajanları yazıyor; bunu iki ayrı komut satırı aracından — Claude Code CLI ve Antigravity CLI — aynı depo, aynı kurallar ve aynı araçlarla yapıyor. Ajanı çalıştıran ürünü ve arkasındaki modeli değiştirilebilir parçalar olarak kurmanın nasıl göründüğünü anlatıyorum: skill'ler, araçlar, iki aynalı izin katmanı ve kuralın gerçekten nerede durduğu.
2018'de Drupal'den ayrılıp kendi sitemi GCP'ye taşıdım — önereceğim teknolojiyi önce kendim çalıştırmak için. Sekiz yıl sonra o kararın karşılığını anlatıyorum: gerçek fatura kalemleri, mimarinin iki yıl sonra verdiği sınav ve bir hatanın uyarı sistemiyle nasıl yakalandığı.
Bu sayfayı çalıştıran sistemi anlatıyorum: tek Angular monorepo, dört GCP ortamı, iki dil. Bir isteğin yolculuğundan servis çalışanına, App Check'in okuma isteklerini bile kontrol etmesinden dağıtımı geri alan test paketine kadar.